કન્યા વિદાય – અનિલ જોશી 16 comments


સમી સાંજનો ઢોલ ઢબૂકતો,
જાન ઉઘલતી મ્હાલે,
કેસરીયાળો સાફો ઘરનું,
ફળીયું લઇને ચાલે.

પાદર બેસી ફફડી ઉઠતી,
ઘરચોળાની ભાત.
ડૂસકે ડૂસકે હડસેલાતી,
બાળપણાની વાત.

પૈડું સીંચતા રસ્તો આખો,
કોલાહલમાં ખૂંપે.
શૈશવથી ચીતરેલી શેરી,
સૂનકારમાં ડૂબે.

જાન વળાવી પાછો વળતો,
દીવડો થર થર કંપે.
ખડકી પાસે ઉભો રહીને,
અજવાળાને ઝંખે.

સમી સાંજનો ઢોલ ઢબૂકતો,
જાન ઉઘલતી મ્હાલે.
કેસરીયાળો સાફો ઘરનું
ફળીયું લઇને ચાલે.

– અનિલ જોશી


16 thoughts on “કન્યા વિદાય – અનિલ જોશી

  • Naresh S Patel

    મારે દિક્રિ ન થિ તે નુ મને ખુબ દુખ થયુ
    બહુ સુદર કવિતા સે

  • પરેશ પટેલ

    આ કવિતા પહેલા વાંચેલી ત્યારે ઘણીજ લાંબી હતી. તેમાં એક પંક્તિ ” સુરજ ને ઘેર દીકરી હોત તો તેન ખ્યાલ આવત અંધારું શું ચીજ છે ” તે ક્યાંય વાંચતી નથી. ત

  • Ch@ndr@

    ખરેખર મારિ એક નિ એક દિકરિનિ વિડદાઈ વખતે મારિ આખોમા વર્શા કોઈબિ રુકતિ નહતિ
    તે પ્રસન્ગ આજે તાજો થઈ ગયો.
    ચન્દ્ર

  • hasmukh dharod 'ankur'

    mara comparing ma aa kavita viday vela ye achuk aave mara swar ma aa kavita no sundar pratisad male che aabhae anil joshiji no sundar rachana mate

  • sapana

    હમેશા દિકરીની વિદાયનું ગીત મને રડાવે છે.

    સપના

  • nilam doshi

    મારા પુસ્તક ” દીકરી મારી દોસ્ત “માં આ સુન્દર કાવ્યની પંક્તિઓ સ્થાન પામી છે.
    અહીં ફરી વાર વાંચવાની મજા માણી..આભાર

  • Dhaval Navaneet

    પાદર બેસી ફફડી ઉઠતી,
    ઘરચોળાની ભાત.
    ડૂસકે ડૂસકે હડસેલાતી,
    બાળપણાની વાત.

    ખુબ સરસ ..વાંચી ને જાણે હુ પણ પળભર માટે જોડાયો વિદાય વેળાયે

  • Raj Adhyaru

    Thanks Jignesh,

    After so long time… its really nice and upto your kind of collection which touches heartly directly and forced reader to visualize that reality of the occassion.

    Also salute to Shri Anil Joshi for the such a great poetry.

Comments are closed.