સાહિત્યપ્રકાર મુજબ સંગ્રહ... : કવિતા, ગઝલ તથા સર્વ પદ્ય

 કરી તૉ જૉ… રુપાળૉ એક રીશ્તૉ લાગણીનૉ તું ય કરીતૉ જૉ, મારી સાથૅ બૅ ડગલા પ્રણય ના તું ય ભરી તો જો, સતત તું રહૅ છે માર શમણામાં – સ્મરણ માં, કદી એકાંતમાંય મારુ નામ સ્મરી તૉ જૉ, પ્રતિક્ષા કરીછે કૅટલીય મેં પામવા તુજને, કસૉટી આજ મારા પ્રૅમની તું ય કરી તૉ જૉ, થશે તનૅ અનુભવ એક મીઠા દર્દનૉ ત્યારૅ, મારી યાદનૅ તારા હ્રદયમાં સંઘરીતૉ જૉ, બિછાવ્યુ છે મૅં હ્દય તારી યાદમાં સદાય, અમારા માર્ગ માં તુંય નયન ઢાળી તૉ જૉ, છે ક્યાં જીવવા જૅવું જીવનમાં જૉ પ્રૅમ ના હૉય, બસ વાત મારી આટલી કાનૅ ધરી તૉ જૉ, સિતારા તૉડવાનૉ વાયદૉ કરવૉનથી મારૅ, પડીનૅ પ્રૅમમાં મારા ગગનનૅ સર કરી તૉ જૉ, મુંગૉ પણ ભરપૂર પ્રેમ મૅં તનૅ કર્યૉ, પ્રયત્ન ઍનૅ કરવાનૉ સરભર તુંય કરી તૉ જૉ… (  B V M Kelidoscope ’99  માં થી સાભાર….)

ભૂલો ભલે બીજું બધું, માં બાપને ભૂલશો નહીં, અગણિત છે ઉપકાર એના, એ કદી વિસરશો નહીં. પથ્થર પૂજ્યા પૃથ્વી તણા, ત્યારે દીઠું તમ મુખડું એ પુનિત જનનાં કાળજાં, પથ્થર બની છુંદશો નહીં કાઢી મુખેથી કોળીયા, મ્હોંમાં દઈ મોટા કર્યા અમૃત તણાં દેનાર સામે, ઝેર ઉગળશો નહીં લાખો લડાવ્યાં લાડ તમને, કોડ સૌ પુરા કર્યા એ કોડના પુરનારના, કોડને ભૂલશો નહીં લાખો કમાતા હો ભલે, મા બાપ જેથી ના ઠર્યા એ લાખ નહિં પણ રાખ છે, એ માનવું ભૂલશો નહીં સંતાનથી સેવા ચાહો, સંતાન છો સેવા કરો જેવું કરો તેવું ભરો, એ ભાવના ભૂલશો નહીં ભીને સૂઈ પોતે અને, સુકે સુવડાવ્યા આપને એ અમીમય આંખને, ભૂલીને ભીંજવશો નહીં પુષ્પો બિછાવ્યાં પ્રેમથી, જેણે તમારા રાહ પર એ રાહબરના રાહ પર, કંટક કદી બનશો નહીં ધન ખરચતાં મળશે બધું, માતા પિતા મળશે નહીં પલ પલ પુનિત એ ચરણની, ચાહના ભૂલશો નહીં. – સંત પુનીત

શાંત ઝરુખે વાટ નીરખતી રુપની રાણી જોઈ હતી, મે એક સેહજાદી જોઈ હતી. એના હાથ ની મેંહ્દી હસતી તી, એના આંખ નુ કાજળ હસતુ તુ, એક નાનુ સરખુ ઉપવન જાણે, મોસમ જોઈ નીખરતુ તુ. એના સ્મીત મા સો સો ગીત હતા, એની ચૂપ્કી થી સંગીત હતુ, એને પડછાયા ની લગન હતી, એને પગરવ સાથે પ્રીત હતી. એ મોજા જેવુ ઉછડતી તી, ને પવન ની જેમ લેહરાતી’તી, કોઈ હસી ને સામે આવે તો, બહુ પ્યાર ભર્યુ શરમાતી’તી. એને યૌવનની આશી’સ હતી, એની સ્ર્વ બલાઓ દુર હતી, એના પ્રેમ મા ભાગીદાર થવા, ખુદ કુદરત પણ આતૂર હતી. વર્સો બાદ ફરી થી આજે એજ ઝ્રુખો જોયો છે, જ્યાં ગીત નથી,સંગીત નથી, જ્યાં પગર્વ સાથે પરીત નથી, જ્યાં સપનાઓ ના મહેલ નથી ને, ઉર્મીઓ ના ખેલ નથી. બહુ સૂનુ સૂનુ લાગે છે, બહુ વસમુ વસમુ લાગે છે. એ ન્હોતી મારી પ્રેમીકા, એ ન્હોતી મારી દુલ્હન, મે’તો એને માત્ર ઝરુખે વાટ નીરખતી જોઇ હતી, કોણ હતી એ નામ હતું શું, એ પણ હુ ક્યાં જાણું છુ. તેમ છતાંયે દીલ ને આજે, વસમુ વસમુ લાગે છે, બહુ સુનૂ સુનૂ લાગે છે..

આખુંએ જગ લાગે પ્યારું ગુજરાતી છું, ઈશ્વર પાસેનું ઘર મારું ગુજરાતી છું. દુ:ખને દરવાજો બંધ કરી પીધું ગટગટ, સુખને રાખ્યું છે સહિયારું ગુજરાતી છું. આંખ ઝાટકી કાણાને કાણો કે’વાનો બોલાશે નહીં સારું સારું ગુજરાતી છું. સઘળી સગવડ સુરજની એને આપી છે, મે’માન બને જો અંધારું ગુજરાતી છું. અડકી જાતી પળ ને પૂરી થાતી અટકળ, બસ ત્યાંથી ખુદને વિસ્તારું ગુજરાતી છું. વિશેષણોના વન છે તારી આગળ પાછળ, મેં તો કીધું છે પરબારું ગુજરાતી છું. ચાંદા વચ્ચે ઘર બાંધીને રહું અથવા તો આભ અગાસી પર ઉતારું ગુજરાતી છું !